...
...
ฉัน
...
รู้จักคนคนนึง
เขาเข้ามาเปลี่ยนชีวิตของฉัน
แต่ไม่นาน
เขาก็จากไป
ทิ้งไว้แต่เพียงรอยแผลในใจที่ไม่อาจเลือนลางไปจากฉันเลย
แม้สักวินาที
แม้ถึงตอนฉันหลับตาลง
ฉันก็พบกับฝันร้าย
ทุกคืน
ฉันแอบนอนร้องไห้
ยิ่งฉันคิดถึงมันมากเท่าไหร่
รอยแผลนั้นก็ยิ่งเติบโตขึ้นเรื่อยๆ
ทุกวันที่ฉันจะต้องคอยสะกดความรู้สึกเช่นนี้ไม่ให้ออกมา
ฉันพูดจากับใครๆตามปรกติ
แต่ในที่สุด
ฉันก็ทนมันไม่ไหว
ฉันจึงปิดกันตัวเองเอาไว้
...
มีคนหลายคน
ที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของฉัน
พวกเขาบอกว่า
จะลบรอยแผลของฉัน
และฟื้นฟูมันให้ดีกว่าใครๆ
ฉันจึงตั้งคำถามให้สำหรับพวกเขาว่า
พวกเขาจะรักฉันเพียงคนเดียวได้ไหม
พวกเขาจะปลดปล่อยฉันจากฝันร้ายในอดีตได้ไหม
พวกเขาจะไม่ทำให้ฉันต้องปวดร้าวอีกได้ไหม
หลายคนตอบว่าพวกเขาทำได้
และจะทำทุกอย่างเพื่อฉัน
พวกเขาพยายามทำทุกอย่างให้ฉันเชื่อใจ
จนบางทีฉันถึงกับหลงทางไปกับคำพูดพวกเขา
ฉันเชื่อใจพวกเขา
...
แต่
...
ฉันคิดผิด
ไม่มีสักคนที่ทำเพื่อฉัน
ไม่มีสักคนที่ช่วยฉัน
พวกเขาเข้ามาหาฉัน
เพราะหน้าตา
เงินทอง
และอีกหลายอย่างที่พวกเขาต้องการแต่แรก
จนในตอนนี้
พวกเขาทำให้ฉันได้ตาสว่าง
...
บางทีฉันอาจโง่เองก็ได้
...
แต่ตอนนี้ฉันกลับไม่รู้สึกเศร้าหรือเสียใจกับคนพวกนั้น
หรือหัวใจของฉันจะชินชาไปแล้วนะ
...
แต่หากปล่อยไว้แบบนี้อาจเป็นผลดีกับตัวฉันต่อไปก็ได้
ฉันอาจไม่ทรมาณมากไปกว่านี้
บาดแผลในใจฉัน
ยังคงอยู่ในใจฉันมาตลอด
จนทุกวันนี้
ยังไม่เคยลบเลือน
...
แต่มันกลับไม่เจ็บอีกต่อไปแล้ว
...
จิตใจฉันที่มีมันคงด้านชาไปแล้วจริงๆแหละ
ฉันคงมีความสุขมากกว่าหากปล่อยไว้อย่างนี้ต่อไป
...
แต่ฉัน
...
คงไม่สามารถเชื่อใจใครได้อีกต่อไป
แม้สักคนเดียว
...
และคงไม่มีใคร
ที่สามารถทำให้ใจฉันสั่นไหวได้อีกแล้ว
-*:Lambda Phynthrome:*-
